ΚΕΛΕΥΣΤΗΣ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

Η θάλασσα, ήταν για μένα, πιο πολύ αυτό τ’ απαλό μπλε χρώμα στο χάρτη του σχολείου μου, παρά το ίδιο το υγρό στοιχείο.
Όταν ο δάσκαλος έδειχνε προς το μπλε, στο χάρτη που ’ταν κρεμασμένος δίπλα στην έδρα, για να επισημάνει κάποιο πέλαγος, μ’ αυτή τη μεγάλη βέργα που χρησιμοποιούσαν οι δάσκαλοι της δεκαετίας του ’60, άλλοτε για να μας διαπαιδαγωγήσουν κι άλλοτε να μας συνετίσουν από διάφορες παιδικές σκανταλιές, το μυαλό μου πετούσε.
- «Όλο αφηρημένος είσαι εσύ, στο μάθημα της γεωγραφίας!» μου’λεγε με αυστηρό ύφος.
- «Προσέχω, προσέχω, Κύριε!!» έλεγα τρομαγμένος, αλλά το μυαλό μου πετούσε πέρα μακριά κι αναρωτιόμουν…! «Πόσο δύσκολο είναι να ζεις σε νησί;» Δε θα ’θελα με τίποτα, να ήμουν ναυτικός!
Αν και η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα δεν απέχει παραπάνω από δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά της, τα μέσα μεταφοράς της εποχής μου, αλλά κι η αγροτική ζωή των γονιών μου, δε με ’φερναν συχνά σ’ επαφή μαζί της. Έτσι, εξοικειωμένος πιότερο με τα βουνά της πατρίδος μου, αδυνατούσα, τότε, να συλλάβω το ερωτικό κάλεσμα που μ’ απηύθυνε κάθε φορά που βρισκόμουνα κοντά της.
Το φλερτάρισμα γινόταν πάντα από μέρος της, επιστρατεύοντας κάθε φορά κι ένα απ’ τα άπειρα κάλλη της, π’ άρχιζα σιγά-σιγά, με το πέρασμα του χρόνου, να τα συνειδητοποιώ…, να τ’ αναγνωρίζω και να με γοητεύουν.
Τη μια, ήταν αυτή η γλυκιά μυρουδιά απ’ το ιώδιο που μου κατέκλυζε τα ρουθούνια, σαν ρουφούσα μ’ αδημονία τον αγέρα που’ρχόταν φουριόζος απ’ το πέλαγος. Την άλλη, η γεύση της αλμύρας που μου ’μεινε στα χείλη, ή ο απόηχος απ’ το κύμα, που ’σκαγε στην ακρογιαλιά, άλλοτε απαλός-απαλός σαν θρόισμα, άλλοτε με υπόκωφο πλατσούρισμα κι άλλοτε βαρύς, φοβερίζοντας κι αφρίζοντας.
Το πρώτο σφικταγκάλιασμα με την κοπέλα της ζωή μου, σε πανέμορφη ακρογιαλιά. Η λαγνεία για το γυναικείο κορμί στ’ αποκορύφωμα, την ώρα που η γαλάζια Καλλονή έκλεινε στην αγκαλιά της το δικό της εραστή! Αυτόν το ροδοκόκκινο δίσκο, που’σβηνε κυριολεκτικά μέσα της, γεμίζοντας το σημείο του ορίζοντα με πάμπολλες αποχρώσεις! Εναλλαγές, του ροζ, του κόκκινου και του πορτοκαλιού! Φτερούγιζα συνεπαρμένος στα ουράνια, μη μπορώντας να διαχωρίσω τι είναι αυτό που με συγκινούσε περισσότερο. Έσφιγγα στην αγκαλιά μου την κοπέλα κι ήμουν σίγουρος πως τις αγαπούσα και τις δυο εξίσου!
.......

Το πλήρες κείμενο του διηγήματος στο Βιβλίο «Κρουσταλάγματα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΗΛΟΣ τηλ.: 210 9422075