ΣΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Ποτές μου δεν είχα φανταστεί την ανύποπτη απόλαυση θα μου έδινε μια πρωινιάτικια βόλτα σε υγροβιότοπο. Συνηθισμένος, ίσως απ’ τις συχνές εξορμήσεις στα ελατοδάση της ιδιαίτερης πατρίδας μου, θαρρούσα μάλλον σχεδόν αδύνατο, να απολαύσω κάτι εξ ίσου συγκινητικό, απ’ αυτό που απολάμβανα το γλυκοχάραμα στις βουνοκορφές της Γκιώνας και του Παρνασσού.
Η λιμνοθάλασσα Ξηρολίμνης Φαναρίου, στο νοτιοδυτικό παραθαλάσ-σιο τμήμα του Νομού Ροδόπης, μου ήταν γνωστή ως ένας σημαντικός υγροβιότοπος, ωστόσο αν και βρίσκεται στην εγγύτερη περιοχή της Βιστονίδας και του υγροβιότοπου του Πόρτο Λάγος, δε σημειώνεται πουθενά στα αξιοθέατα της περιοχής, παρ’ όλο που δέχεται τις επισκέψεις από πολλούς φτερωτούς υδρόβιους διαβάτες.
Η έκτασή της δεν πρέπει να είναι πολύ μεγάλη κι απ’ το χάρτη που είχα δεν αποκόμιζα σημαντικές πληροφορίες. Μια στενή λωρίδα γης, την οποία διασχίζει ο δρόμος Φανάρι–Παραλία Αρωγής, διαχωρίζει τη θάλασσα απ’ τη λίμνη, ενώ πολύ κοντά στη Παραλία Αρωγής, μια στενή λωρίδα θάλασσας, κάτι σαν ποτάμι, εισχωρεί μέσα της, δίνοντάς της την ιδιότητα της λιμνοθάλασσας.
Τα τελευταία χρόνια συνηθίζαμε να περνάμε οικογενειακώς τις καλοκαιρινές μας διακοπές στις παραθεριστικές εγκαταστάσεις του ΟΤΕ στο Φανάρι. Παρά την ανεμελιά των διακοπών, συνηθισμένος να ξυπνάω νωρίς το πρωί, είχα αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου, ωσότου να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι και να εκδράμομε παρέα στη θάλασσα.
Εκείνη την περίοδο είχα κάποια έντονη φόρτιση, απόρροια του κοινού έγγαμου βίου, που με είχε φέρει σε οριακό επίπεδο!... Όταν η εσωτερική αντιπαλότητα κορυφώνεται, την ώρα που ο εγωισμός σε ενθρονίζει σε βασιλικό θώκο, ενώ την ίδια στιγμή, οι άλλοι γύρω σου σε αντιμετωπίζουν ωσάν να μην αξίζεις ούτε για φτύσιμο, τότε είναι σαν να προσπαθείς να ισορροπήσεις τον εαυτό σου πάνω σε τεντωμένο σχοινί.
Η πεποίθηση πως η άμεση επαφή με τη φύση και η ταυτόχρονη παρατήρηση του ζωικού βασιλείου, θα βοηθούσε στην καθαρότητα σκέψεων, τακτοποίηση συλλογισμών κι ίσως στην αποφόρτιση που είχε ενσκήψει, διαλύοντας τα σύννεφα που είχαν κάνει ανεπιθύμητη παρουσία, με παρότρυνε για πρωινιάτικο περίπατο στον περιμετρικό χωματόδρομο της λίμνης, για περισυλλογή, διανοητικοσωματική σύζευξη κι αποφόρτιση.
Δεν είχα διάθεση για έντονη πρωινή εξάσκηση, κάτι σαν joking δηλαδή, πρόθεσή μου ήταν καθαρά για χαλαρό περίπατο, γι’ αυτό κι η ένδυση ήταν απλή περιβολή παραθεριστή. Μακό πορτοκαλί κοντομάνικο μπλουζάκι, μπλε σκούρο σορτσάκι και μαλακό στρωτό παπούτσι με κοντά άσπρα καλτσάκια, συμπλήρωναν το περιηγητικό μου σουλούπι.
Η λιμνοθάλασσα που ξεκινούσε αμέσως μετά το παραθεριστικό κέντρο, εκτίνονταν σε μια περιοχή περί τα δύο με τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα. Περιμετρικά, ζωσμένη με καλής βατότητας χωματόδρομο, που το χρησιμοποιούσαν οι χωρικοί για τις ανάγκες πρόσβαση στις γύρω αγροτικές καλλιέργειες, έκλεινε στο νότιο τμήμα με τον ασφαλτόδρομο που συνέδεε το Φανάρι με την Παραλία Αρωγής.
Στα πρώτα διακόσια περίπου μέτρα απ’ το κεντρικό δρόμο, μια πυκνή συστάδα καλαμιώνες, στην άκρη της λίμνης, δίπλα ακριβώς στο χωματόδρομο, ήταν η πιθανή θέση για να εντοπίσω κάποιο υδρόβιο πτηνό. Δεν είχα πέσει έξω στους συλλογισμούς μου. Μια οικογένεια μαυρόκοτες τριγυρνούσαν εκεί γύρω. Μόλις έγινε αντιληπτή η παρουσία μου έσπευσαν βιαστικά να χωθούν μέσα στις καλαμιές. Διό τρία πουλιά που τα απέκρυβε ένα ανάχωμα και δεν με είχαν αντιληφθεί, πέταξαν κι εκείνα βιαστικά προς την ίδια κατεύθυνση, με κοντινό πέταγμα πάνω απ’ το νερό, χτυπώντας δυνατά τις φτερούγες τους, κάνοντας αρκετό θόρυβο που με ξάφνιασε, αφού κι εγώ δεν είχα εντοπίσει την παρουσίας τους.
Την ώρα αυτή είχαν αποσυρθεί τα νυκτόβια της περιοχής και είχαν παραχωρήσει τη θέση τους στους φτερωτούς συγκατοίκους τους που ενδημούν, ή απλώς φιλοξενούνται στη λίμνη, όπου σαν άλλοι ζευγολάτες ξεχύθηκαν πρωί πρωί στην αναζήτηση του επιούσιου.
Ο θόρυβος των πουλιών και η παρουσία μου εκεί τρόμαξε κι έναν ακόμη απροσκάλεστο επισκέπτη, ο οποίος άρχισε να τρέχει έντρομος, αφού πρώτα κοντοστάθηκε κάνα διό φορές, για να διερευνήσει προφανώς τις προθέσεις μου. Ήταν ένας μεγάλος γκριζοπός γάτος που είχε βγει κι αυτός για αναζήτηση τροφής.
Ένα κοπάδι χαριτωμένα χελιδόνια, πετούσαν σε γρήγορους κυκλικούς σχηματισμούς, ωσάν να κολυμπούσαν στους αιθέρες, βγάζοντας πού και πού, ελαφρώς κοφτά τιτιβίσματα, στην προσπάθειά τους να χορτάσουν με τα ενοχλητικά έντομα που μου τάραζαν το βραδινό ύπνο. Οι υγροβιότοποι είναι κατ’ εξοχήν παράδεισος για την ανεύρεση τροφής των χελιδονιών, που είναι τα μικρά κολεόπτερα έντομα. Αν δε γνωρίζεις τη διαδικασία που ακολουθούν για αναζήτηση τροφής, θα νομίζεις πως απλώς κόβουν άσκοπες βόλτες στον αέρα πρωινιάτικα.
Παρόλο που η επαφή με τη φύση τροφοδοτούσε τις αισθήσεις μου με συχνή ροή πληροφοριών που με κρατούσαν διαρκώς σε εγρήγορση, αισθανόμουν να επέρχεται η εσωτερική ταξινόμηση στη διάθεσή μου, που ήταν το ζητούμενο κι η αιτία των συχνών αναζητήσεων τέτοιου είδους περιπάτου.
Η εικόνα του πρωινιάτικου τοπίου, συμπληρωνόταν απόλυτα με την εναρμόνιση της μουσικότητας των ήχων, απ’ τα κρουξίματα των πουλιών, το θρόισμα των φύλων, τη μυρουδιά της πρωινής δροσιάς π’ ανέδυε το χώμα, την αίσθηση της ζέστης ή του κρύου που αισθάνονταν τα γυμνά μέλη του σώματός μου, καθώς αυξάνονταν σταδιακά η θερμοκρασία απ’ την προσπάθεια των μυών. Τα πάντα τροφοδοτούσαν το νου με πληθώρα πληροφοριών απ’ το σύνολο των αισθήσεων.
Οι πρώτες ηλιαχτίδες του ζωοδότη ήλιου που πρόβαλε δειλά δειλά, σαν μεγάλος κοκκινωπός δίσκος, πίσω απ’ τα βαβμακοχώραφα με βρήκαν ακόμα στο δυτικό τμήμα της λίμνης. Καθώς περπατούσα κόντρα στον ήλιο και το κατακόκκινο στον ορίζοντα απ’ τις υπεριώδεις ακτίνες, αλλά κι η αντανάκλαση πάνω στην επιφάνεια της λίμνης, μου δυσχέραινε την ορατότητα, αναγκάστηκα να κατεβάσω το γείσο του καπέλου, αφήνοντας έτσι για λίγο τις υπόλοιπες αισθήσεις να με κατευθύνουν.
Η αναγκαστική αυτή προσήλωση μπροστά μου, μού αποκάλυπτε ένα ακόμα μυστικό της περιοχής. Ήταν τα διάφορα ίχνη που είχαν αφήσει οι βραδινοί σουλατσαδόροι, πάνω στη λεπτή άχνη, η οποία λόγω της ανομβρίας είχε καλύψει το σύνολο του χωματόδρομου.
Ποτές μου δεν είχα φανταστεί την ανύποπτη απόλαυση θα μου έδινε μια πρωινιάτικια βόλτα σε υγροβιότοπο. Συνηθισμένος, ίσως απ’ τις συχνές εξορμήσεις στα ελατοδάση της ιδιαίτερης πατρίδας μου, θαρρούσα μάλλον σχεδόν αδύνατο, να απολαύσω κάτι εξ ίσου συγκινητικό, απ’ αυτό που απολάμβανα το γλυκοχάραμα στις βουνοκορφές της Γκιώνας και του Παρνασσού.
Η λιμνοθάλασσα Ξηρολίμνης Φαναρίου, στο νοτιοδυτικό παραθαλάσ-σιο τμήμα του Νομού Ροδόπης, μου ήταν γνωστή ως ένας σημαντικός υγροβιότοπος, ωστόσο αν και βρίσκεται στην εγγύτερη περιοχή της Βιστονίδας και του υγροβιότοπου του Πόρτο Λάγος, δε σημειώνεται πουθενά στα αξιοθέατα της περιοχής, παρ’ όλο που δέχεται τις επισκέψεις από πολλούς φτερωτούς υδρόβιους διαβάτες.
Η έκτασή της δεν πρέπει να είναι πολύ μεγάλη κι απ’ το χάρτη που είχα δεν αποκόμιζα σημαντικές πληροφορίες. Μια στενή λωρίδα γης, την οποία διασχίζει ο δρόμος Φανάρι–Παραλία Αρωγής, διαχωρίζει τη θάλασσα απ’ τη λίμνη, ενώ πολύ κοντά στη Παραλία Αρωγής, μια στενή λωρίδα θάλασσας, κάτι σαν ποτάμι, εισχωρεί μέσα της, δίνοντάς της την ιδιότητα της λιμνοθάλασσας.
Τα τελευταία χρόνια συνηθίζαμε να περνάμε οικογενειακώς τις καλοκαιρινές μας διακοπές στις παραθεριστικές εγκαταστάσεις του ΟΤΕ στο Φανάρι. Παρά την ανεμελιά των διακοπών, συνηθισμένος να ξυπνάω νωρίς το πρωί, είχα αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου, ωσότου να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι και να εκδράμομε παρέα στη θάλασσα.
Εκείνη την περίοδο είχα κάποια έντονη φόρτιση, απόρροια του κοινού έγγαμου βίου, που με είχε φέρει σε οριακό επίπεδο!... Όταν η εσωτερική αντιπαλότητα κορυφώνεται, την ώρα που ο εγωισμός σε ενθρονίζει σε βασιλικό θώκο, ενώ την ίδια στιγμή, οι άλλοι γύρω σου σε αντιμετωπίζουν ωσάν να μην αξίζεις ούτε για φτύσιμο, τότε είναι σαν να προσπαθείς να ισορροπήσεις τον εαυτό σου πάνω σε τεντωμένο σχοινί.
Η πεποίθηση πως η άμεση επαφή με τη φύση και η ταυτόχρονη παρατήρηση του ζωικού βασιλείου, θα βοηθούσε στην καθαρότητα σκέψεων, τακτοποίηση συλλογισμών κι ίσως στην αποφόρτιση που είχε ενσκήψει, διαλύοντας τα σύννεφα που είχαν κάνει ανεπιθύμητη παρουσία, με παρότρυνε για πρωινιάτικο περίπατο στον περιμετρικό χωματόδρομο της λίμνης, για περισυλλογή, διανοητικοσωματική σύζευξη κι αποφόρτιση.
Δεν είχα διάθεση για έντονη πρωινή εξάσκηση, κάτι σαν joking δηλαδή, πρόθεσή μου ήταν καθαρά για χαλαρό περίπατο, γι’ αυτό κι η ένδυση ήταν απλή περιβολή παραθεριστή. Μακό πορτοκαλί κοντομάνικο μπλουζάκι, μπλε σκούρο σορτσάκι και μαλακό στρωτό παπούτσι με κοντά άσπρα καλτσάκια, συμπλήρωναν το περιηγητικό μου σουλούπι.
Η λιμνοθάλασσα που ξεκινούσε αμέσως μετά το παραθεριστικό κέντρο, εκτίνονταν σε μια περιοχή περί τα δύο με τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα. Περιμετρικά, ζωσμένη με καλής βατότητας χωματόδρομο, που το χρησιμοποιούσαν οι χωρικοί για τις ανάγκες πρόσβαση στις γύρω αγροτικές καλλιέργειες, έκλεινε στο νότιο τμήμα με τον ασφαλτόδρομο που συνέδεε το Φανάρι με την Παραλία Αρωγής.
Στα πρώτα διακόσια περίπου μέτρα απ’ το κεντρικό δρόμο, μια πυκνή συστάδα καλαμιώνες, στην άκρη της λίμνης, δίπλα ακριβώς στο χωματόδρομο, ήταν η πιθανή θέση για να εντοπίσω κάποιο υδρόβιο πτηνό. Δεν είχα πέσει έξω στους συλλογισμούς μου. Μια οικογένεια μαυρόκοτες τριγυρνούσαν εκεί γύρω. Μόλις έγινε αντιληπτή η παρουσία μου έσπευσαν βιαστικά να χωθούν μέσα στις καλαμιές. Διό τρία πουλιά που τα απέκρυβε ένα ανάχωμα και δεν με είχαν αντιληφθεί, πέταξαν κι εκείνα βιαστικά προς την ίδια κατεύθυνση, με κοντινό πέταγμα πάνω απ’ το νερό, χτυπώντας δυνατά τις φτερούγες τους, κάνοντας αρκετό θόρυβο που με ξάφνιασε, αφού κι εγώ δεν είχα εντοπίσει την παρουσίας τους.
Την ώρα αυτή είχαν αποσυρθεί τα νυκτόβια της περιοχής και είχαν παραχωρήσει τη θέση τους στους φτερωτούς συγκατοίκους τους που ενδημούν, ή απλώς φιλοξενούνται στη λίμνη, όπου σαν άλλοι ζευγολάτες ξεχύθηκαν πρωί πρωί στην αναζήτηση του επιούσιου.
Ο θόρυβος των πουλιών και η παρουσία μου εκεί τρόμαξε κι έναν ακόμη απροσκάλεστο επισκέπτη, ο οποίος άρχισε να τρέχει έντρομος, αφού πρώτα κοντοστάθηκε κάνα διό φορές, για να διερευνήσει προφανώς τις προθέσεις μου. Ήταν ένας μεγάλος γκριζοπός γάτος που είχε βγει κι αυτός για αναζήτηση τροφής.
Ένα κοπάδι χαριτωμένα χελιδόνια, πετούσαν σε γρήγορους κυκλικούς σχηματισμούς, ωσάν να κολυμπούσαν στους αιθέρες, βγάζοντας πού και πού, ελαφρώς κοφτά τιτιβίσματα, στην προσπάθειά τους να χορτάσουν με τα ενοχλητικά έντομα που μου τάραζαν το βραδινό ύπνο. Οι υγροβιότοποι είναι κατ’ εξοχήν παράδεισος για την ανεύρεση τροφής των χελιδονιών, που είναι τα μικρά κολεόπτερα έντομα. Αν δε γνωρίζεις τη διαδικασία που ακολουθούν για αναζήτηση τροφής, θα νομίζεις πως απλώς κόβουν άσκοπες βόλτες στον αέρα πρωινιάτικα.
Παρόλο που η επαφή με τη φύση τροφοδοτούσε τις αισθήσεις μου με συχνή ροή πληροφοριών που με κρατούσαν διαρκώς σε εγρήγορση, αισθανόμουν να επέρχεται η εσωτερική ταξινόμηση στη διάθεσή μου, που ήταν το ζητούμενο κι η αιτία των συχνών αναζητήσεων τέτοιου είδους περιπάτου.
Η εικόνα του πρωινιάτικου τοπίου, συμπληρωνόταν απόλυτα με την εναρμόνιση της μουσικότητας των ήχων, απ’ τα κρουξίματα των πουλιών, το θρόισμα των φύλων, τη μυρουδιά της πρωινής δροσιάς π’ ανέδυε το χώμα, την αίσθηση της ζέστης ή του κρύου που αισθάνονταν τα γυμνά μέλη του σώματός μου, καθώς αυξάνονταν σταδιακά η θερμοκρασία απ’ την προσπάθεια των μυών. Τα πάντα τροφοδοτούσαν το νου με πληθώρα πληροφοριών απ’ το σύνολο των αισθήσεων.
Οι πρώτες ηλιαχτίδες του ζωοδότη ήλιου που πρόβαλε δειλά δειλά, σαν μεγάλος κοκκινωπός δίσκος, πίσω απ’ τα βαβμακοχώραφα με βρήκαν ακόμα στο δυτικό τμήμα της λίμνης. Καθώς περπατούσα κόντρα στον ήλιο και το κατακόκκινο στον ορίζοντα απ’ τις υπεριώδεις ακτίνες, αλλά κι η αντανάκλαση πάνω στην επιφάνεια της λίμνης, μου δυσχέραινε την ορατότητα, αναγκάστηκα να κατεβάσω το γείσο του καπέλου, αφήνοντας έτσι για λίγο τις υπόλοιπες αισθήσεις να με κατευθύνουν.
Η αναγκαστική αυτή προσήλωση μπροστά μου, μού αποκάλυπτε ένα ακόμα μυστικό της περιοχής. Ήταν τα διάφορα ίχνη που είχαν αφήσει οι βραδινοί σουλατσαδόροι, πάνω στη λεπτή άχνη, η οποία λόγω της ανομβρίας είχε καλύψει το σύνολο του χωματόδρομου.
Η συνέχεια στο βιβλίο "Κρουσταλάγματα" από τις εκδόσεις ΠΗΛΟΣ τηλ.: 210 9422075
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου